Naszą misją jest tworzenie rzetelnego, dostępnego i możliwie precyzyjnego źródła wiedzy o programach przeznaczonych dla tak zwanej trudnej młodzieży: ich metodach, organizacji, ekonomii, zapleczu ideologicznym oraz mechanizmach kontroli stosowanych wobec uczestników.
Dlaczego ten temat jest ważny
Pod wspólnym problemem „trudnego dziecka” przez dziesięciolecia powstawały bardzo różne instytucje: ośrodki terapeutyczne, szkoły z internatem, społeczności terapeutyczne, wilderness programs, boot campy, programy religijne i przedsięwzięcia przedstawiane po prostu jako miejsca uczące dyscypliny. Różniły się nazwą, klientelą i otoczeniem prawnym, ale często korzystały z podobnego zestawu narzędzi: izolacji od dotychczasowego środowiska, ścisłej kontroli codzienności, systemów poziomów i przywilejów, presji grupowej, intensywnych sesji konfrontacyjnych oraz przekazywania części władzy starszym uczestnikom.
Interesuje nas przede wszystkim jak te programy rzeczywiście działały: ich mechanika, a nie tylko historie konkretnych uczestników. Rekonstruujemy ich codzienną organizację, drogę uczestnika od przyjęcia do zwolnienia, hierarchię, rolę personelu i innych wychowanków, metody egzekwowania posłuszeństwa, kontakt z rodziną, model finansowy oraz sposoby uzasadniania stosowanych praktyk. Porównujemy także programy działające w różnych krajach, ponieważ podobna metoda może funkcjonować zupełnie inaczej w zależności od prawa, kosztów pracy, możliwości kontroli państwa i społecznych oczekiwań wobec rodziców oraz dzieci.
Nie chcemy tworzyć wyłącznie katalogu skandali ani historii najbardziej znanych ofiar i sprawców. Pojedyncze przypadki traktujemy przede wszystkim jako źródło pozwalające odtworzyć większy system. Naszym celem jest zrozumienie, skąd brały się poszczególne modele, jak przenosiły się między organizacjami i państwami oraz dlaczego niektóre z nich potrafiły funkcjonować przez dziesięciolecia mimo kolejnych kontrowersji, dochodzeń i zmian nazw.
Serwis ma charakter naukowo-edukacyjny i dokumentacyjny. Staramy się oddzielać udokumentowane praktyki od późniejszych legend, a świadectwa uczestników konfrontować z dokumentami sądowymi, materiałami urzędowymi, instrukcjami programów, badaniami naukowymi i innymi możliwymi do zweryfikowania źródłami.